Nauczanie

Czym różni się przedszkole waldorfskie od innych instytucji mających służyć pomyślnemu rozwojowi dzieci?
Czy elementem wyróżniającym są przekonania wychowawców znajdujące wyraz w zachowaniu, działaniach, w wyposażeniu wnętrz?
Czy też jest to nasze spojrzenie na ludzką indywidualność, której w najbardziej optymalny sposób chcemy dopomóc w odnalezieniu drogi dla siebie samej i w odnalezieniu miejsca w społeczeństwie?

Na progu życia każdego dziecka stoi przecież pytanie jak w danym otoczeniu, czasie, stosunkach pokoleniowych oraz w danym konkretnym ciele można rozwinąć swoją istotę. Bo czyż nie jest tak, że nicią wiążącą wszystkie służące temu celowi wysiłki jest odpowiednia atmosfera wychowawcza umożliwiająca współpracę z rodzicami i ze wszystkimi innymi osobami wychowującymi dane dziecko? I właśnie ta wspólna praca różnych osób wychowujących jest charakterystyczną cechą pedagogiki waldorfskiej. Praca, która mówiąc najkrócej poszukuje takiego spojrzenia na człowieka, która uznaje, że duchowa część istoty ludzkiej spleciona jest ze światem boskich sił twórczych i że stamtąd człowiek czerpie impulsy do rozwoju.

Dzięki pracom Rudolfa Steinera istnieje takie spojrzenie na człowieka, które będąc ujęciem naukowym, jest jednocześnie w stanie wzbudzić miłość znającą prawa ducha, duszy i ciała. Są to myśli o człowieku, a zarazem praktyka życiowa, metoda dydaktyczna, jak też źródło zainteresowań oraz wciąż odnawiających się sił miłości. I dlatego właśnie te przekonania wychowawcze, jak też żywy obraz „stającej się” istoty ludzkiej powinny znajdować swój wyraz w działaniach wychowawców, we wszystkich instytucjach i sposobach postępowania, w rytmie dnia i w rytmie roku, w jakości zabawek, w pracy rodziców – jednym słowem we wszystkim co stanowi przedszkole waldorfskie.